» Dossier X
Verzekeraars en belangenbehartigers spelen in het schaderegelingsproces ieder een min of meer vaste rol. De eerste beheert het geld (zeg maar de spaarpot vanwege de ontvangen premies), de tweede maakt, namens zijn cliënt, aanspraak op een deel van dat geld (zeg maar de geleden en nog te lijden schade).
Er bestaat een onvermijdelijk spanningsveld tussen schade vorderen enerzijds en schade betalen anderzijds. Het zou uit het oogpunt van commercie verdedigd kunnen worden dat dit spanningsveld wordt gecreëerd door verzekeraars. Aldus zijn zij de “bad guys” en de belangenbehartigers de “good guys”.
De werkelijkheid ligt dikwijls, maar niet altijd, wat genuanceerder.
In deze rubriek laten wij zo nu en dan een casus zien die binnen ons kantoor aan de orde is geweest en de moeite van het vermelden waard is.
Dossier X - File: 0001 - Mevrouw M. uit Z.
Een mens kiest meestal niet vrijwillig voor een medische behandeling, laat staan operatief ingrijpen. Zo goed als altijd is een bezoek aan de heren en dames medici uit pure noodzaak geboren. Als het resultaat van een ingreep niet is wat er vooraf werd verwacht, doet zich de vraag voor of dat de behandelend arts valt aan te rekenen. Een arts heeft weliswaar een inspanningsverplichting, maar een honderd procent resultaatsgarantie kan ook de meest bekwame arts niet geven. In deze aflevering van dossier X bespreken wij een zaak waar de ingreep niet goed uitpakte.
Mevrouw M. uit Z. was een al wat oudere dame met pijnklachten in haar beide heupen, als gevolg van slijtage. Deze klachten belemmerden haar steeds meer in haar –ondanks haar leeftijd- vele activiteiten. Zodoende besloot ze in overleg met haar huisarts tot het consulteren van de orthopedisch chirurg om te bezien of ze in aanmerking voor een heupprothese kwam. De orthopeed zag geen belemmeringen en mevrouw M. werd op de wachtlijst geplaatst voor een tweetal opnames, om te beginnen voor de vervanging van de linkerheup. Enkele maanden later kon de ingreep plaatsvinden.
Mevrouw M. was door de behandelaar geïnformeerd over de revalidatietermijn en mocht er naar diens woorden vanuit gaan dat zij drie maanden na de operatie weer volledig op de been zou zijn. De werkelijkheid bleek helaas anders. Na de operatie functioneerde de voetheffer van het linkerbeen van mevrouw M. niet meer. Ze had vanaf dat moment te maken met een voet die niet meer luisterde naar de opdrachten die haar hersenen gaven. Een hulpmiddel, de peroneusveer, bood weliswaar enige soelaas, maar kon de lastige en zeer waarschijnlijk blijvende handicap niet volledig opheffen. Het op zich goede resultaat van de heupvervanging, deze was na de door de arts voorspelde revalidatieperiode geheel pijnvrij, werd hierdoor volledig tenietgedaan.
Mevrouw M. wendde zich tot ons kantoor met het verzoek te beoordelen of de arts en/of het ziekenhuis voor de opgetreden complicatie aansprakelijk kon worden geacht.
Daar de beoordeling of een complicatie verwijtbaar is vooral van medische aard is, spraken wij met mevrouw M. af dat wij de casus allereerst met onze medisch adviseur zouden bespreken, waartoe het medisch dossier vanuit het desbetreffende ziekenhuis beschikbaar diende te komen. De medisch adviseur beoordeelde de zaak als niet onverdeeld kansrijk, doch was ook van oordeel dat het te voorbarig was om de complicatie af te doen als “pech” zodat een aansprakelijkstelling naar het ziekenhuis in ieder geval voorstelbaar was. Aldus geschiedde en de zaak werd door de verzekeraar van het ziekenhuis in behandeling genomen. Na enkele maanden van overleg tussen de medisch adviseur van de verzekeraar en de betrokken artsen kwam de niet onverwachte mededeling dat de complicatie niet vermijdbaar en dus ook niet verwijtbaar voor de behandelend specialist was. Diens werkgever, het ziekenhuis, erkende dan ook geen aansprakelijkheid. In de visie van de wederpartij was er sprake van “pech”, waarbij de complicatie waarschijnlijk het gevolg van de noodgedwongen langdurige bedrust zou zijn.
De behandelaar van het dossier bij ons kantoor besloot daarop het medisch dossier, inclusief het verpleegkundigenverslag nog eens nauwgezet door te nemen. Het verslag van een van de verpleegkundigen dat de tweede dag na de operatie was gemaakt, bevatte een regeltje dat mevrouw M. zich over gevoelloosheid van het linker onderbeen had uitgesproken. De verzekeraar werd hiermee geconfronteerd hetgeen tot hernieuwd overleg met haar medisch adviseur en haar verzekerde leidde. Na opnieuw geruime tijd bedenktijd werd uiteindelijk ingezien dat de eerder uitgesproken veronderstelling over de oorzaak geen stand kon houden. Men besloot daarop te erkennen dat de operatie of de nazorg direct daaropvolgend, de oorzaak van de complicatie was geweest. Waarschijnlijk was het linkerbeen op de uitslaapkamer bekneld geraakt tussen bed en matras. Daar een dergelijk voorval door goede zorg voorkomen had kunnen worden kon de complicatie derhalve als verwijtbaar worden beschouwd. Aansprakelijkheid werd alsnog erkend, zodat de aanzienlijke schade die voor mevrouw M. optreedt, alsnog zal worden vergoed.
De schaderegeling is onlangs van start gegaan en zal, naast een aanzienlijke vergoeding voor de immateriële schade, moeten voorzien in de schadeloosstelling voor de kosten die in het dagelijks leven door de optredende beperkingen worden gemaakt voor hulpmiddelen, huishoudelijke hulp en vervoer.
Meer dan een jaar corresponderen leidde in deze zaak ertoe dat de voor mevrouw M. vervelende medische afloop in ieder geval financieel adequaat gecompenseerd wordt.
De vervanging van de rechterheup vindt binnenkort plaats. Laten we hopen dat de geschiedenis zich niet herhaalt.
Anders houden wij u op de hoogte.
Westzijde 326
1506 GK Zaandam (hoofdkantoor)
T: 075 - 640 10 40
F: 075 - 640 12 68
E: info@tijbout-letselschade.nl
Randstad 22-127
1316 BW Almere
T: 036 - 530 24 37
F: 036 - 530 57 57
E: info@tijbout-letselschade.nl
